Sinds dat Wâldbeat gebeuren steeds vaker voorbij komt beginnen de mistflarden van het verre verleden zo nu en dan wat op te trekken.

 

Anekdotes en dat soort dingen.  Ook sterke verhalen komen natuurlijk voorbij als ik medemuzikanten van toen spreek. Zo hoort het ook.  `t Volgende is écht gebeurd!

Willy woonde toen ik met `m in aanraking kwam op de Uilevlucht (42?) in Drachten. De beroemde huiskamer met Davoli, Selmer, Dynacord, Multitone spullen en een gigantische grote groene stack met twee kasten elk met 4x12 speakers en geruit doek ervoor. Je keek je als beginnend muzikantje de ogen uit. Daar was van alles te krijgen. Ik herinner me een WEM echogeval met een bandje dat een plek had waar beide uiteinden aan elkaar geflanst waren en de echo liet die “las” ook duidelijk horen. Best lastig…

Ergens begin `70 jaren speelde ik o.a. met mijn neef Dirk Jagersma in een bandje. Kan Spirits Rose geweest zijn maar ook Pandemonium. Weet ik niet meer eigenlijk. Nou ja `t was één van die twee dus. Éen van ons beiden had een gitaar bij Willy gekocht. En die zou besteld worden maar het duurde ons natuurlijk veel te lang. Willy werd het gezeur vast zat en ging op een zaterdag met ons beiden naar Groningen alwaar dat ding gehaald zou worden.

Nadat we het ding hadden gehaald bij een vaag iets gingen we terug en werd er getankt. De zwarte Simca 1500 Station van Willy had dorst. We gingen via Rijksweg 43 want de A7 bestond nog niet. Late préhistorie dus. We zaten flink te roken. Willy had zware Van Nelle meen ik en ik had Javaanse Jongens in zo`n papieren pakje. Je shag droogde snel uit maar mijn pake gaf de tip dat er een aardappelschil in moest en dan bleef je shag mooi vochtig. Rookbaar dus.Willy en Dirk zaten voorin. Vond ik wel zo veilig… ja Willy hè.

Op een gegeven moment vond ik het achterin naar benzine stinken en voorin vond men dat ook. Enkele kilometers later in de buurt van Tolbert of zo werd het wel heel erg en Willy zette de auto aan de kant. Eerst werd er onder de motorkap gekeken. Niks aan de hand. Daarna achter in de auto. Toen de achterklep open ging kwamen de walmen je tegemoet. Willy tilde het stuk hoogpolige tapijt wat hij achter in had gelegd op. Toen de afsluitplaat… Daar lag de reserveband bijna  te zwemmen in de benzine. Blijkbaar was de tank aansluiting lek of zo want het was één grote benzinebende. We schrokken ons kapot. Al paffende zaten we in een rijdende molotovcocktail.

We mochten van Willy niet meer roken op de verdere terugreis maar dat hadden we zelf ook al bedacht…

Marius Bamberger